Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Γεγονός



Μπαίνω κουρτισμένη να βγάλω τα σώψυχα μου. Λαλώ να φατσιήσω κανένα γυρό στα άλλα μπλογκς πέρκι έβρω κανέναν γνωστό. Αισθάνομαι όπως όταν ρέσσω έξω που το σχολείο μου τζιαι θωρώ  άλλους να βγαίνουν από μέσα, όχι πάντως τους συμμαθητές μου. Νέα πρόσωπα που σου δείχνουν ότι γέρασες. Ή ακόμα χειρότερα. Νιώθω όπως σε γάμο που συναντάς παλιές σου φίλες και φίλους να είναι πολύτεκνοι και διαφορετικοί, γερασμένοι και ανιαροί. Αλλότρια πλήθη έρπουν στις λεωφόρους. Αν με θκιεβάζει κανένας που τους παλιούς που έμεινεν όπως τους άφηκα, ας πεί κανένα γεια. Τον πρώτον ξέρω τον, αλλά έχω πάρει περιοριστικά μέτρα ;)
Πάντως εν γεγονός ότι εν καλύτερη η φάση που το φέησμπουκ όπου σε βομβαρδίζουν με φωτογραφίες και ρητά. Σαφώς.
Το πιο τραγικό είναι που έχουν περάσει 10 χρόνια από την "χρυσή" εκείνη εποχή. 10 χρόνια. Απίστευτο. Αντε, τόπο στα νιάτα και μπράβο σας που επιλέγετε αυτό τον τρόπο της "πειρατικής προσωπικής δημοσιογραφίας". Με τις αναλύσεις, με ωραία κείμενα, με χιούμορ, χωρίς ετεροκαθορισμένες κοινωνικές ταυτότητες. Κουράγιο και στους επιμένοντες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Αναγνώστες

Η λίστα ιστολογίων μου